ส่วนตัวนะครับ จริงๆ ผมรู้สึกว่าเภสัชเรามี mindset เรื่อง zero defect ที่แข็งแรงมาก ซึ่งมันก็ไม่แปลกอะไร เพราะเรื่องที่เกี่ยวกับความปลอดภัยและชีวิต ความผิดพลาด หรือ defect เป็นสิ่งที่ยากจะยอมรับไม่ได้

และโดยปกติแล้วความ zero defect มันมักมากับอะไรชัดเจนแบบขาวดำไปเลย เช่น แบบนี้ได้ แบบนี้ไม่ได้ มันจะไม่ค่อยมี ได้ with justification หรือไม่ได้ ถ้าแบบนี้ …….

แต่ว่าการพัฒนา กับความผิดพลาด เป็นเรื่องคู่กันเสมอ ถ้าไม่มีช่องไว้เลย มันก็ไม่มีการพัฒนาเลย อย่าง telemed นี่เค้าไม่ติดเรื่องกฎหมาย เค้าก็พัฒนาไปก่อนเราได้ ลองผิดลองถูกกันไปก่อน แต่ก็ถือว่าเรา action ได้เร็ว อันนี้ขอชื่นชมทางสภา

หรือยกตัวอย่างให้เห็นภาพชัดขึ้น อย่างกัญชา ถ้าบอกว่าผิด 100% มันก็จะไม่มีการใช้ประโยชน์เลย แต่ถ้าเปิดช่องว่าให้ทดลองเพื่อการศึกษาได้ มันก็ได้ประโยชน์ในแง่ข้อมูล ได้ khow how หรือเปิดมากขึ้นไปอีกเป็นให้ใช้ทางการแพทย์ได้ มันก็จะได้ประโยชน์ในอีกมุมนึง แต่ถ้าเสรี 100% เลยประโยชน์ที่ได้อาจจะเริ่มได้ไม่คุ้มเสียละ

การโฆษณา มันก็มีระดับของมัน ตั้งแต่เจตนาไลฟ์สดเพื่อขายของเลย หรือทำเว็บใส่ตะกร้าสั่งซื้อเลย หรือโพสต์รูปลงเพื่อแจ้งว่าสินค้ามาแล้ว อันนี้ประโยชน์มีเพื่อแจ้งให้ลูกค้าที่อยากได้ยารู้ว่ายามาแล้ว แต่ก็อาจมีประโยชน์ทางการขายแอบแฝงเยอะอยู่ หรือแค่โพสต์ให้ความรู้แต่มีรูปหรือชื่อการค้าด้วย อันนี้เจตนาเพื่อการค้าน่าจะดูน้อยสุด แต่เจตนาเพื่อการขายมากน้อยแค่ไหนอันนี้ดูยาก คือมันก็มีระดับของมัน

แล้วธรรมชาติของธุรกิจ พอมี demand มันจะมี supply มาสนองเสมอ แต่เรามองว่ายา หรือผลิตภัณฑ์สุขภาพอื่นๆ ถ้าเราปล่อยเสรี มันได้ไม่คุ้มเสีย เราก็เอากฎหมายมากั้นไว้ แต่ธรรมชาติของกฎหมายและการบังคับใช้กฎหมาย มันจะมีช่องให้เล็ดรอดไปได้เสมอ แต่เภสัชลำบากกว่าตรง โดนกั้นด้วยกฎหมาย 2 ฉบับ ช่องมันเลยน้อยกว่าคนทั่วไป

ยกตัวอย่าง อย่างเรื่องการโฆษณากับการรีวิว มันก็มีเส้นบางๆกัน คือเมื่อไรที่แค่อยากแชร์ประสบการณ์เฉยๆ มันก็เป็นแค่การรีวิว แต่เมื่อไรที่มีเรื่องประโยชน์ทางการค้าแอบแฝง มีการรับเงินมาเพื่อรีวิว หรือไม่ได้ใช้จริงแต่มาแอบอ้างรีวิว แบบนี้ก็เข้าข่ายโฆษณา ซึ่งถ้าบังคับใช้กับคนทั่วไป (ที่หัวหมอไม่ยอมเสียค่าปรับ แต่สู้คดี) กว่าจะหาหลักฐาน ดูเจตนา ว่าทำเพื่อการโฆษณาไหม มันก็ใช้เวลาและมีช่องให้หลุดเยอะ ทำให้เค้ามีช่องทางต่อสู้ของเค้า และไม่กลัวที่จะทำต่อ ในขณะที่เภสัชสามารถใช้ พรบ.วิชาชีพ บังคับใช้ทันที ทำให้คนทั่วไปพูดเรื่องยาง่ายกว่าเภสัชในทางปฏิบัติ

แล้วทุกวันนี้ เทคนิคการโฆษณายาต่างๆมันก็พัฒนาและซับซ้อนขึ้นไปมาก

ส่วนตัวอยากจะฝากสภาเรื่องการบังคับใช้ พรบ.วิชาชีพ ครับ อยากให้ชั่งน้ำหนักระหว่างประโยชน์และโทษที่เกิดขึ้นของการกระทำนั้น ประกอบกับเจตนาในการทำ ว่าจงใจทำไปเพื่อการค้ามากน้อยขนาดไหน ไม่อยากให้มองเป็นถูกหรือผิดไปเลย เพราะเรื่องถูก/ผิด ให้ พรบ.ยา และกระบวนการยุติธรรมทำงานของมันไปครับ

The post พี่คิดยังไงกับเรื่องโฆษณายา appeared first on TOBEPHARMACIST.

ส่วนเรื่องความก้าวหน้าในงาน ผมว่าเป็นเรื่องของจังหวะ และโอกาสซะส่วนใหญ่ ผมว่ามากกว่าความสามารถด้วยซ้ำ ถ้าเทียบ % ผมให้จังหวะและโอกาส 60% ส่วนความสามารถ 40%

ดังนั้นผมว่า การเอาตัวเองไปอยู่ในสายงานที่กำลังรุ่ง หรือ sunshine สำคัญที่สุด เพราะจะมีโอกาสดีๆเข้ามามากที่สุด

อย่างไรก็ดี จังหวะและโอกาสสามารถเพิ่มได้จาก connection

แต่ connection ไม่ใช่การรู้จักกันเฉยๆแล้วได้มา แต่มันคือการที่เรามี something ที่เราพร้อมไปแลก เพื่อ take benefit กับอีกคน
แต่การที่คนอื่นจะเชื่อว่าเรามี something ได้ ก็มาจากผลงานที่ผ่านมา ผม่ไม่ใช่คนเก่งอะไร แต่ผมทำงานค่อนข้างยากและเสี่ยง พอทำได้สำเร็จ เราก็ได้ชื่อเสียงในวงการ

คือที่ผ่านมา ผมทำตัวเหมือนจอมยุทธพเนจร มาทำงานเพื่อรับจ็อบนี้ให้สำเร็จ พอ Mission complete แล้วผมก็ไป
หรือการช่วยเหลือคนอื่น ก็ได้ connection เหมือนกัน คือไม่ได้ร่วมงานกับเค้าโดยตรงหรอก แต่มันจะได้ในลักษณะ พอมีคนมีปัญหาเรื่องนี้ แล้วมีคนมาปรึกษาผู้ใหญ่ในวงการ เค้าก็จะแทงต่อมาว่า เออ เอาน้องคนนี้มาช่วยสิ มันเคยแก้ปัญหาอันนี้ให้พี่ได้

แต่มันก็มี tools ที่ทำให้เราเป็นที่รู้จักมากขึ้น หา connection ได้ง่ายขึ้น ไม่ว่าจะฝากประวัติไว้กับ jobthai jobsdb หรือ linkedin แต่ที่ผ่านมา 90% พวกงานน่าสนใจๆ จะได้จาก jobsdb หรือ linkedin ซะส่วนมาก

ประมาณนี้ครับ

The post เมื่อมีน้องมาถามว่า จบใหม่ ทำงานผิดพลาดบ่อย ทำอย่างไรดี มีแนะนำแนวทางไหม appeared first on TOBEPHARMACIST.

ง่ายหรือยาก มันเป็นเรื่องของความรู้สึก พี่ลองเล่าของพี่สมัยพี่หางานละกัน แล้วลองคิดดูว่า ง่ายหรือยาก

1. สมัยจบใหม่ ราวๆ 10 กว่าปีที่แล้ว สมัคร 5 ที่ เรียกสัม 8 ที่ (อีก 3 ที่ ไม่รู้ไปได้ประวัติมาจากที่ไหน ตอนจบใหม่ไม่ได้ฝากประวัติไว้ตามเว็บหางานด้วย) ไปสัมภาษณ์ 5 ที่ ได้งานที่เดียว
2. ตอนจะออกจากที่แรก สมัครไป 1 ที่ ก็ได้ไปสัมภาษณ์ แต่ตอนสัมภาษณ์ สัมภาษณ์ 2 ตำแหน่ง สรุปคือ ได้ 1 ตำแหน่ง อีกตำแหน่งไม่ได้ แต่ไม่ได้ไปทำ เพราะตัดสินใจไปช่วยแฟนเก่าทำร้านยา กับทำธุรกิจ
3. ตอนกลับมาทำงานประจำต่อจากข้อ 2 สมัคร 1 ที่ แล้วก็ได้งานเลย
4. ตอนเปลี่ยนงานครั้งที่ 2 (ต่อจากข้อ 3) ไม่ได้สมัคร แต่มีคนดึงตัวไป อยากให้ไปช่วย ก็เลยได้งานเลย
5. ตอนเปลี่ยนงานครั้งที่ 3 สมัครไป 4 ที่ เรียกสัมภาษณ์ที่เดียว แล้วก็ได้งานเลย
6. ตอนเปลี่ยนงานครั้งที่ 4 สมัครไป 2 ที่ เรียกสัมภาษณ์ทั้ง 2 ที่ แต่ได้งานที่เดียว อีกที่ไม่ได้
7. ตอนเปลี่ยนงานครั้งที่ 5 สมัครไป 3 ที่ เรียกสัมภาษณ์ทั้ง 3 ที่ แต่ตัดสินใจไปสัมภาษณ์ที่เดียว แล้วก็ได้งานเลย

The post เภสัช หางานยากไหม ??? appeared first on TOBEPHARMACIST.

คำตอบคือ ไม่จริง นั่นเองครับ จากการศึกษานี้ แสดงให้เห็นว่า เมื่อเราอายุมากขึ้น เรามีโอกาสที่จะจนมากขึ้นเรื่อยๆ ตามลำดับ แต่ในกลุ่มคนที่เป็นโสด มีแนวโน้มจนมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ขอบคุณข้อมูลจาก thaipharmaitem.com

The post มีลูกมากยากจน จริงหรือ??? appeared first on TOBEPHARMACIST.

พอมีน้องคนใครที่เคยสัมภาษณ์แล้ว มาบอกได้ไหมครับ ?

คือคนมันเยอะมาก แล้วสัมแบบวันเดียวจบ ปีที่แล้วก็ต้องแบ่งเป็นตั้ง 29 กลุ่ม (นั่นหมายถึงมีกรรมการสัมภาษณ์ถึง 29 ชุด แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าแต่ละชุด มีมาตรฐานการให้คะแนนเหมือนกัน) แล้วชุดนึงมีราวๆ 27 คน แบ่งเป็นเช้า 13 คน บ่าย 14 คน หมายความว่า มีเวลาสัมจริงๆ แค่คนละ 10-13 นาที เท่านั้น ???
คือจากที่พี่เคยสัมภาษณ์มา มันมีคล้ายๆกันเรื่องคนเยอะ แต่เวลาบีบเหมือนกันอยู่ครั้งนึง ตอนนั้นไปสัมภาษณ์ อย. (เห็นแบบนี้ กุเคยสอบราชการติด อย. นะเว้ย แต่ไม่ได้ไปรายงานตัว คือไม่ใช่ไม่อยากไป แต่ ไอห่า จะไปได้ไง รายงานตัววันเดียวกับที่โรงงานโดนออดิท HACCP แล้วตอนนั้นกุเป็น QA Manager คือถ้าวันนั้นกุไม่อยู่ นี่โดนคนทั้งโรงงานสาปยันหลานบวชแน่ๆอ่ะ)

กลับมาเข้าเรื่อง สัมภาษณ์ อย. ตอนนั้นมีคนผ่านข้อเขียนประมาณ 150-160 เนี่ยแหละ จากประมาณ 200 คน สัมวันเดียวจบเหมือนกัน แบ่งเป็น 7-8 กลุ่ม มีกรรมการ 7-8 โต๊ะ ประมาณนี้แหละ จำตัวเลขเป๊ะๆไม่ได้

แต่สรุปคือ ได้สัมจริง แค่คนละ 5-10 นาที คือแค่แนะนำตัวก็หมดเวลาละ เอาจริงๆ โดนถามมากสุด 2 คำถามอ่ะ แล้วมันวัดไรได้ไหม? พี่ก็ไม่รู้นะ แต่พี่สังเกตุแบบนี้ เป็นการสังเกตุของพี่เองแค่คนเดียวนะ พี่ไม่เคยเป็นกรรมการสัมภาษณ์ ไม่รู้ว่าจริงๆเค้าทำกันยังไง
คือเหมือนกรรมการแต่ละคน จะมีกระดาษ คล้ายๆ checklist แล้วใน checklist มันจะมีพวกหัวข้อต่างๆ ซึ่งถ้าเราพูดเข้าแกปตอนแนะนำตัว เค้าก็จะเขียนคะแนนลงไปเลย

อย่างตอนพี่สัม พี่ก็อธิบายว่าพี่ทำเพจนี้ด้วยนะ แบบพี่เห็นมีกรรมการ เขียนคะแนนลงไปเลย ในช่อง สังคมๆ ไรสักอย่าง คือเดาว่า มันน่าจะมีเรื่อง การบำเพ็ญประโยชน์ต่อสังคม หรือเป็นที่พึ่งแก่สังคม อะไรประมาณนี้

หรือคนโต๊ะข้างๆพี่ พี่สังเกตุ พอนางพูดเรื่อง นางเคยทำกิจกรรมวิชาการ เข้าประกวดไรสักอย่างเนี่ยแหละ ก็มีกรรมการเขียนคะแนนลงไปเลยเหมือนกัน เดาว่าน่าจะเป็นเรื่องความสามารถด้านวิชาการ อะไรสักอย่างแน่ๆ เออ แล้วพอนางพูดเรื่องคะแนนสอบโทเฟลไรงี้ ก็มีกรรมการจดลงไปด้วยนะ

แล้วพี่ทำเอกชนมาก่อน พี่ก็มี resume ไว้สมัครงานอยู่ละ พี่ก็แจกให้กรรมการดูประกอบตอนแนะนำตัว แล้วเหมือนมีกรรมการคนนึง พยายามหา keyword ไรสักอย่างใน resume พอเจอแล้วก็วงๆ แล้วก็เขียนคะแนนในใบ checklist

คือเดาว่าใน checklist มันน่าจะมีหัวข้อ หรือคำอธิบายอะไรสักอย่างในนั้นอ่ะ แล้วเวลามันจำกัดมาก พอเจอตรงๆก็ให้คะแนนเลย

คือทั้งหมดนี่ พี่สังเกตุเอาเองนะ ไม่รู้จริงๆว่าสัมภาษณ์อันนี้ เค้าจะวัดกันยังไง แต่คือมัน 70% เลยนะ เยอะมาก

The post เภสัชใช้ทุน ใช้คะแนนสอบสัมภาษณ์ตั้ง 70% แล้วมันวัดยังไง ????? appeared first on TOBEPHARMACIST.

ก็มีคนมาถามพี่ว่า จัดอับดับคะแนนสูงต่ำไปทำไม แต่ละมอก็ใช้เกณฑ์ไม่เหมือนกัน แถม ม.สารคาม ใช้ T-Score ไม่น่าเอามาเปรียบเทียบได้

พี่ขอตอบอย่างนี้ละกันครับ

การที่แต่ละมอกำหนดเกณฑ์เอาเอง ย่อมมีช่องให้วิจารณ์ได้อยู่แล้วครับ แต่ว่าเภสัชส่วนใหญ่ก็ยังใช้เกณฑ์เหมือนกัน มีแค่ มธ. ที่ไม่เหมือน มออื่น มอเดียว ดังนั้นประเด็นเรื่องรายวิชาและสัดส่วนผมว่าไม่เกี่ยว ที่มีผลและแตกต่างกันจริงๆคือการกำหนดเงื่อนไขการรับสมัคร และเกณฑ์ขั้นต่ำ ทั้งนี้ ที่ผ่านมา มน. ไม่ใช่ มอแรกที่เคยกำหนดเกณฑ์สูง (หรือปีเก่าๆบางปีก็เคยมีแบบกำหนดเกรดเวอร์ๆ 3.8 มาแล้ว) แต่ว่าสำหรับเภสัชไม่เคยเปิดแผลตรงนี้ให้เห็น เพราะคนเรียนส่วนใหญ่ผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำกันอยู่แล้ว จะเห็นได้ว่าถ้าคนที่สอบติดล้วนผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำ เกณฑ์ตรงนี้ก็แทบไม่มีผลกับคะแนนเลย แต่หลังๆมาเด็กน้อยลงมาก แล้วที่นั่งในมหาลัยเพิ่มขึ้นเยอะมาก โดยเฉพาะที่นั่งในคณะที่เป็น first choice อย่างคณะแพทย์ ประกอบกับปีนี้วิชาสามัญอย่างอังกฤษยากขึ้นผิดหูกลายปี กลายเป็นว่าเกณฑ์ขั้นต่ำ 40 คะแนน ทำให้เด็กเลือกไม่ได้หรือคนที่เลือกได้เด็กก็ติดคณะบนๆไปก่อนหมด

การนำคะแนนจัดลำดับ ผมคิดเสมอว่า คนที่เอาไปใช้ ได้ใช้ประโยชน์ไหม เพราะผมตั้งใจให้น้องรุ่นหลังที่ต้องการเลือกเภสัชจริงๆ มีแนวทางคะแนนไว้เปรียบเทียบ เป็นความจริงที่ว่า การที่แต่ละมอกำหนดเกณฑ์แบบนี้ ทำให้เราไม่สามารถบอกได้ชัดเจนตรงๆอีกต่อไปว่า มอนี้คะแนนมากกว่ามอนี้ แต่จะบอกว่าเอาไปใช้ประโยชน์ตอนเลือกอันดับในปีถัดๆไป ไม่ได้เลย ก็ไม่ได้เหมือนกัน เพราะแนวโน้มโดยรวมก็ยังใช้ได้อยู่ แต่ต่อไปจะใช้ตรงๆไม่ได้ ต้องคิด วิเคราะห์ ต่ออีกชั้น เช่น T-Score ก็ต้องมีดูว่า ปีนั้นคะแนนเฉลี่ยเท่าไร SD เท่าไร แล้วปีนี้คะแนนเฉลี่ยเท่าไร SD เท่าไร

การที่เด็กน้อยลง แต่ที่นั่งเพิ่มขึ้น ในขณะที่มหาลัยยังอยากได้เด็กเก่งเหมือนเดิม เราคงได้เห็นอภินิหารอะไรแปลกๆ ดัดแปลงนั่นนิด นี่หน่อย เพื่อเทคนิคดึงเด็กไว้กับตัวให้่ได้ก่อนเป็นอันดับแรกมากขึ้นเรื่อยๆ หรือบางในบางกรณีก็อาจจะเป็นประโยชน์โดยรวม หากเทียบประโยชน์ที่ได้ กับข้อเสีย เช่น การห้ามสละสิทธิ์ในบางรอบ แม้ว่าจะผลเสียกับเด็กที่สอบได้ แต่เป็นประโยชน์โดยรวมกับการกั๊กที่สำหรับเด็กที่สอบไม่ได้ แต่อยากได้จริงๆ

การที่จะนำแนวโน้มคะแนนสูงต่ำมาเปรียบเทียบแล้วไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อ แต่ละมอใช้เกณฑ์การคัดเลือกไม่เหมือนกันเลย ในแง่ของวิชาที่ใช้ และสัดส่วนคะแนน ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ผมคงทำได้แค่เอาคะแนนแต่ละมอมาใส่ๆ ไม่ต้องเรียงให้ เพราะเรียงไปยังไงก็ไม่เกิดประโยชน์ มีประโยชน์อย่างเดียวแค่ ประหยัดเวลาในการหาคะแนนของคณะเภสัชแค่นั้นเอง

การที่ยา 2 ชนิด ชนิด A กิน 10 คน หาย 7 คน ไม่หาย 3 คน ชนิด B กิน 10 หาย 5 คน ไม่หาย 5 คน แน่นอนว่า การบอกว่ายา A ดีกว่ายา B ไม่ใช่เรื่องที่ถูกทั้งหมด 100% แต่การจะบอกว่ายา A กับ B นั้นไม่แตกต่างกันเลย ก็ไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้องเหมือนกัน

The post การดูคะแนนสูงต่ำ Admission ยังมีประโยชน์อยู่ไหม ในเมื่อเภสัชแต่ละมอกำหนดเกณฑ์ไม่เหมือนกัน (ปี 2565) appeared first on TOBEPHARMACIST.

อธิบายหยาบๆ ก็คือ มันก็เหมือนน้องเลือกซื้อกระเป๋าสักใบ กระเป๋าเหมือนกัน แต่ละคนแบรนด์ จะให้บอกว่าเหมือนกันเลย มันก็คงไม่ได้

แต่สิ่งที่น้องอย่าลืมเอามาคิดด้วย คือต้นทุนด้านเวลา เวลาเป็นสิ่งที่แพงมากๆ และจะยิ่งแพงขึ้นเมื่อเราอายุมากขึ้น ดังนั้น ให้คิดด้วยเสมอว่า สิ่งที่ได้เพิ่มขึ้นมาจากการเรียนมหาลัยที่อยากได้ กับต้นทุนของเวลาที่เสียไปมันคุ้มกันไหม เรื่องนี้เป็นเรื่องปัจเจก เพราะต้นทุนด้านเวลาของแต่ละคนไม่เท่ากัน และ value added จากการได้เรียนมหาลัยนี้ๆ ของแต่ละคน ก็ไม่เท่ากัน ไม่มีใครบอกด้วยว่า ควรเสียเวลาได้อย่างน้อยกี่ปี เพื่อมหาลัยที่ต้องการ

The post เราควรเสียเวลากี่ปี เพื่อรอมหาวิทยาลัยที่ใช่ appeared first on TOBEPHARMACIST.

น้องไม่เชื่อ ไม่เป็นไร แต่จะบอกว่า ตั้งแต่พี่ทำงานมา มันมีบริษัทที่เอาดวงมาดูก่อนว่ารับคนนี้ได้ไหม รับได้ ไม่ได้ จริงๆนะเว้ย เออ ดวงมันจะมีผลจริงๆก็ตอนนี้แหละ

แล้วพี่เจอมา 3 บริษัทละ ที่ทำแบบนี้ ประเด็นคือ ใช้ศาสตร์ต่างกันเว้ย

บริษัทแรก แม่งใช้ โหงวเฮ้ง ดูหน้าตา
บริษัทสอง ดูราศี เวลาตกฝาก ว่าดวงเข้ากับเจ้าของบริษัทได้ไหม

ล่าสุด เจอ HR นั่งคำนวณชื่อ-สกุลพนักงาน ใครตกเลข 17 71 แสดงว่าเป็นคนขี้ขโมย รับไม่ได้

ใครบอกดวงไม่มีผล
หัวจะปวด !!! เปิดตารางสีเสื้อมงคลแปบ

เพิ่มเติม พอดีมีน้องมาถามว่า “อยากรู้เพิ่มเติมครับว่าบริษัทเหล่านี้เจริญก้าวหน้าขึ้นทุกปีหรือไม่อย่างไรครับ อีกอย่างคือมีสัญชาติเป็นไทยจีนฝรั่งยังไงกันแน่” เอาละ เผื่อมีน้องคนไหนอยากรู้เหมือนกัน

บริษัทแรก แนวๆกงสี คนจีน ตอนนี้ที่ทราบข่าวมา คือรุ่นลูกมาดูแลแทน แล้วเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง ทั้งเรื่องนโยบาย การลงทุน รุ่นพ่อจะสไตล์ conservative หน่อย ไม่กำไรก็ได้ ขอแค่ไม่ขาดทุน สร้างโรงงานใหม่ 300 ล้าน ใช้เงินสด 100% แสดงว่าเงินสดเยอะมาก แล้วไม่มีหนี้เลย แต่รุ่นลูกมา ลงทุน ซื้อเครื่องจักร เปลี่ยนทุกอย่างเป็น Automated หมด ลด OT พนักงาน เรื่องความเจริญก้าวหน้า มันก็บอกยาก เพราะสมัยรุ่นพ่อรุ่นแม่ ส่งยอดกำไรปีละ 2-3 ล้าน แต่รุ่นลูกมาดูแล ส่งยอดกำไร 70-80 ล้าน เราก็ไม่รู้ว่ารุ่นพ่อแม่ ส่งยอดจริงไหม หรือตกแต่งบัญชี หรือรุ่นลูกมาดูแล้วกำไรเพิ่มจริงๆ เพราะลงทุนเยอะ

บริษัทสอง ของคนไทย ก่อนหน้ามีปัญหาขาดทุนมาตลอด พึ่งพลิกมากำไรเมื่อ ปี สองปี นี้เอง พนักงานพึ่งได้โบนัส ได้เงินเดือนกันปีที่แล้วนี้เอง

บริษัทสาม เติบโตมาตลอด เป็นบริษัทใหม่ หุ้นส่วนคนไทย คือไม่ได้เป็นแนวธุรกิจครอบครัว หุ้นส่วนแต่ละคนมีธุรกิจของตัวเอง แล้วมาหุ้นกันทำบริษัทใหม่ ปีแรกกำไรหลักล้าน ปีถัดมา 20 กว่าล้าน ปีต่อมาอีกขึ้นหลักร้อยล้าน โตเร็วมาก แต่หลังจากนั้นก็หยุด ไม่ขยายต่อ ออกแนวจงใจให้ของขาดตลาด เพื่อจะได้ทำกำไรต่อชิ้นได้เยอะๆ ไม่ได้เน้นผลิตมากๆ กำไรก็เลยทรงๆ ไม่ได้โตต่ออีก แต่มีปัญหาพนักงานโกงบริษัทบ่อย แก้ไม่ได้สักที

The post ดวงมีผลต่อการทำงานไหม appeared first on TOBEPHARMACIST.

สวัสดีค่ะแอด ในส่วนของบริบาลอะค่ะ ถ้าในอนาคตอีก6ปี และในส่วนของข่าวที่ออกมาว่าจะไม่บรรจุเภสัชเป็นข้าราชการ ถ้าจะจบในอีก6ปี ในสายด้านบริบาลนี้ยังมีงานรองรับเพียงพอมั้ยคะ?

ตอบ พี่ดูตัวเลขงานวิจัยปี 60 ที่กระทรวงสาสุขเอาไว้คำนวณกำลังคนปี 61-70 สายงานบริบาลรองรับได้อีก 1-2 หมื่นตำแหน่ง (รวมเอกชน) ซึ่งถ้าคำนวณจากเด็กจบแต่ละปี อีก 6 ปี น่าจะยังมีงานรองรับ แต่ตำแหน่งราชการคงจะยากมาก ถ้าในภาครัฐอาจเป็นตำแหน่งอื่นที่ไม่ใช่ราชการ หรือไม่ก็ไปภาคเอกชนไปเลย

ปัญหาคือ เรารู้ว่า ความต้องการจะมีมากขึ้น จากปัญหาสังคมผู้สูงอายุ แต่เราไม่สามารถ supply คนไว้ ตามที่คำนวณได้แน่นอน เพราะภาครัฐไม่มีเงินจ้างครับ ต้องหาทางประหยัดงบ การไม่เปิดตำแหน่ง ขรก. ก็คือการประหยัดงบทางนึง แต่ก็คงต้องหาทางประหยัดมากขึ้นอีก เพราะสังคมผู้สูงอายุ จะทำให้เหลือคนทำงานน้อยลง รัฐเก็บภาษีได้น้อยลงไปอีก

สวัสดีแอดอีกรอบค่ะ หลังจากที่ถามครั้งที่แล้วหนูไปปรึกษากับครอบครัวมาอะเขาก็ไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับด้านสายสุขภาพเลยอะค่ะเลยขอรบกวนแอดอีกรอบนะคะ คือหนูสงสัยว่างานบริบาลถ้าไม่ทำภาครัฐแล้วไปทำภาคเอกชนคือหมายถึง รพ.เอกชนและร้านขายยาอะไรแบบนี้ใช่มั้ยแสดงว่าในอีก 6 ปีภาคเอกชนยังคงมีความต้องการอยู่ หรือบางทีในอนาคตถ้าตำแหน่งข้าราชการว่างก็อาจจะเปลี่ยนมาเปิดรับอีกก็ได้ประมาณนี้มั้ยคะ อยากทราบความเห็นพี่ๆวงในดูค่ะ

ตอบvสายบริบาลเอกชน ถ้า conventional เลยก็ รพ.เอกชน กับร้านยานั่นแหละ แต่ถ้าเป็นสายงานใหม่ๆที่พี่เห็นตลาดมีแนวโน้มเติบโต ก็พวกทำงาน CRA คือคนประสานงานโครงการทางคลินิกอ่ะ ส่วนใหญ่เภสัชจะอยู่กับบริษัทยาเวลาไปทดลองยาในมนุษย์ ก็ต้องคอย contact กับอาจารย์หมอ แล้วติดตามโครงการรับผิดชอบโปรเจค กับอีกอันที่พี่เห็นโตขึ้น ก็พวกสายงาน pharmacovigilance พวกติดตามผลของยาหลังจากออกสู่ท้องตลาดไปแล้ว ว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง แต่ถึงสายงานพวกนี้จะ %Growth เยอะ แต่ตลาดก็ยังเล็กอยู่ ตลาดงาน รพ. กับร้านยายังใหญ่กว่ามาก งาน รพ. ของราชการก็มีรับ แต่ตำแหน่งไม่ใช่ข้าราชการแล้ว เป็นตำแหน่งพนักงานราชการ หรือลูกจ้างของ รพ. พวกนี้แทน ตำแหน่งข้าราชการต้องรอตำแหน่งว่าง ก็คือรอคนเก่าๆเกษียณออกไป แต่ก็ต้องแย่งชิงนั่นแหละ เอาจริงๆทุกวันนี้ตำแหน่งข้าราชการก็ยังมีเปิดสอบ แต่พี่ไม่อยากให้ไปคาดหวังมาก เพราะมันยากขึ้นเรื่อยๆทุกปี แต่ก็ถือว่ายังแข่งขันต่ำกว่าสายงานอื่นอีกหลายๆสายงานนะ

อีก 6 ปี พี่ก็ฟันธงไม่ได้หรอก ตัวเลขที่คำนวณได้ในวันนี้อาจจะพอ แต่เราไม่รู้ว่าอนาคตจะมี technology disruption อะไรมาอีกหรือเปล่า พูดตามตรง พี่ไม่เห็นว่าโลกนี้จะเหลือสายงานไหนเป็น save heaven ได้อีก 50 ปี เหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว มีแต่ทุกอย่างมีเวลาของมัน พี่ว่ามันถึงเวลาต้องเปลี่ยนแนวคิดว่า เรียนอะไรแล้วจะมั่นคง มาเป็น เรียนอะไรที่เมื่อเทียบระยะเวลาเรียนกับเวลาที่เอาไปใช้หาเงินได้ในอนาคตมันคุ้มมากกว่า เพราะเดี๋ยวนี้ตลาดงานเปลี่ยนแปลงไวมาก ต้องการสกิลใหม่ๆอย่างรวดเร็ว แต่อายุของสกิลก็สั้นลงเช่นกัน ต้องอัพเดทตลอด

ตำแหน่งข้าราชการ กพ. ค่อนข้างชัดเจนว่าไม่เปิดตำแหน่งให้ใหม่อีกแล้ว จะมีให้แค่ตำแหน่งว่างจากการที่คนเก่าเกษียณหรือลาออก แต่อย่าลืมว่าที่ผ่านมากระทรวงสาธารณสุขมีสิทธิพิเศษเหนือกระทรวงอื่นคือ กพ. เปิดตำแหน่งใหม่ให้มาตลอดในช่วงรายปีมานี้ ถ้าไปดูตัวเลขการบรรจุข้าราชการช่วง 15 ปีมานี้ กระทรวงสาสุขได้รับการบรรจุเยอะที่สุดในเหล่าบรรดาข้าราชการพลเรือนเมื่อเทียบกับกระทรวงอื่นทั้งหมดแล้ว

สถานการณ์บรรจุข้าราชการตอนนี้ไม่ดีขึ้นแน่นอน มีแต่จะปิด ล่าสุดก็พยายามไม่เปิดตำแหน่งใหม่ให้แพทย์ใช้ทุน แต่ สธ. กับ กพ. ยังยื้อกันอยู่ คือ สธ.บอกอยากได้ตำแหน่ง แต่ กพ. บอก ไม่มีตังจ่ายให้แล้ว แต่พี่ก็ยังมองว่าสถานการณ์กระทรวงสาสุขยังดีกว่ากระทรวงอื่นในแง่ที่ว่า สาสุขไม่ได้เปิดตำแหน่งเพิ่ม แต่กระทรวงอื่นหลายๆกระทรวงกำลังโดนลดตำแหน่งด้วยซ้ำ คือพอมีคนเกษียณ ก็ปิดตำแหน่งนั้นไปเลย ไม่รับคนใหม่มาแทน อย่างตอนนี้กระทรวงศึกษาโดนหมายหัวไว้หนักสุด เพราะเด็กน้อยลงไปเยอะ เลยเกิดคำถามว่าต้องมีครูเท่าเดิมอีกหรอ แต่ตอนนี้ก็พยายามยื้อๆกันอยู่ อย่างไรก็ดี ถ้าในอนาคตเศรษฐกิจมันกลับมาโต รัฐมีรายได้มากขึ้น ก็มีโอกาสสูงที่รัฐจะกลับมาเปิดตำแหน่งข้าราชการขึ้น เพื่อสอดรับกับภาคเศรษฐกิจที่มันโตขึ้น แต่ส่วนตัวพี่คิดว่า “ไม่!!!!” สถานการณ์ตอนนี้จะให้เศรษฐกิจโตก้าวกระโดดเป็นเรื่องยากมาก แล้วภาระค่าใช้จ่ายประจำเกี่ยวกับเงินเดือนและสวัสดิการข้าราชการก็มากเกินกว่าที่ควรจะเป็นมากอยู่แล้ว

แต่ก็ไม่แน่ ถ้ามันมี event พิเศษ เช่น ตอนนี้มีโควิด ก็เปิดตำแหน่งข้าราชการใหม่ให้เพื่อเป็นขวัญกำลังใจให้คนทำงานไปแล้วหลายหมื่นตำแหน่ง แต่มันก็เป็นดาบสองคม เพราะจะทำให้น้องๆรุ่นหลังๆจากนี้ บรรจุราชการยากขึ้นไปอีก

The post ถามตอบเรื่องตลาดงานกับน้องในแชท appeared first on TOBEPHARMACIST.

ไม่ใช่ทุกคนหรอก ที่จะมีเป้าหมาย และเราก็ไม่ผิด ที่จะไม่มีเป้าหมายด้วย

คนที่มีเป้าหมาย เหมือนลูกศรที่วิ่งเข้าหาเป้า เค้ารู้ว่าเป้าอยู่ตรงไหน แล้วก็ทุ่มเททุกอย่างเพื่อให้เข้าเป้าได้แม่นที่สุด แต่ข้อเสียคือ คนประเภทนี้จะยอมทิ้งโอกาสระหว่าง เพราะเป้าหมายสุดท้ายอย่างเดียว ถ้าไม่เข้าเป้า ก็ game over เลย

คนอีกพวก เหมือนเรือเปล่าๆลอยในลำน้ำ พวกนี้ไม่มีเป้าหมาย สุดแล้วแต่กระแสน้ำและโอกาสจะพาไป ข้อเสียคือคนพวกนี้ ไม่รู้จะบริหารทรัพยากรยังไง ไปทางไหน เพราะไม่รู้จะไปไหนตั้งแต่แรก แต่ข้อดีคือได้แวะระหว่างทาง เห็นโอกาสใหม่ๆมากมาย เพียงแต่ต้องมีเลือก+มีความสามารถพอจะไขว่คว้า ดังนั้นหากเราเป็นคนประเภทนี้ ให้ทำเรือเราให้ใหญ่เท่าที่สุดเท่าที่จะมากได้ เพื่อที่จะได้ไขว่คว้าและเก็บเกี่ยวโอกาสที่ผ่านเข้ามาให้ได้มากที่สุด

The post ยังไม่มีเป้าหมายเลย จะทำอย่างไรดี appeared first on TOBEPHARMACIST.